D’ Stadtmuur (Albrecht Distel)

 

 

I bin des Stickli Stadtmuur

Wos am dickschte isch,

Bi fascht 1000 Johr alt,

Zwoa Meter wendes misch

 

Han vill scho gseah un gsperret,

Wiä d Ziite andersch wärret

Bi gschaffe vu de Mensche

Un han mi beschtes due

Abzhebbe größschti

Gfahre Hit han i mini Rue

 

Hit stand i nu im Weg rum

Un bresel vor mi na

Due koschte un nint bringä

Jo, – machmol soacht mi onn a.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

War nie än große Jommerer

War ällwil hert, nit woach

– ich mag diä klare Sproch

Dromm moß ich Ei jetzt sagge,

Ihr hittige Villinger Liit

I war un bin a Stadtmuur

Due pfiife uff die Ziit

 

Wo s älli wichtig mit mr hond

Mit mine Tor un Türm

 

Un Sach vozellet hinnedri

Monsch grad sie waret au dabii

Wie s gegen d Schwedde gange isch

 

Un abbrennt hät die Schiire

Vu Eschinge bis Diire

 

 

 

 

 

 

Do liichtet d Auge uff

Wie sinn mir au so stolz,

Un jedder rächte

Kerle sait

Mir sin us bsunderem Holz

Un no wurd gmuulet, goschet,

gar nint gmacht,

Mr hockt is Schneckehus,

Guckt a mr nuff un troomt un troomt

Des HIT macht om nint us

 

 

Mr hätt si Städtli jo dehom

In Öl, in Glas un selbst in Ton,

 

Si nemmet mi ganz oafach mit

Is Umland, wo se wohnet hit

 

Mi Villinge am Naggel hängt

In Tradition nu a mi denkt

 

Wer mir no imponiere will,

Der duet mi nit nu mole,

Besinge wiä diä doale

Der stoht zue mr au im Jetzt

 

 

 

 

 

Wer wirkli a simm Städtli hängt,

Der hilft em au am Wertig,

 

Wer nu des Sunntighäs will seah

Die Fasnet un die Fiirtig,

 

No Sait do kunsch fascht übers Gschier,

Doch kaufe due i nimme hier

 

I saggs Ei ehrli, bin kon Rot,

Wer so zu sirre Stadt nu stoht, der duet i mir kon Gfalle

Au ich war oamol jung – historisch wursch äloa

Wa zellt isch wa n ihr mache Nit des wa umme isch

 

Wa gmachet wurd us däm VS,

des isch Eier Vodienst

 

I wett ä Stadtmuur si wie freahner,

Wo ich han gschützt die Bürger

 

Doch isch ä Muur im Kopf erscht drin

Do kasch nint mach s hät kon Sinn.

 

 

Nun dont mi nit mißbruche,

Ich han än Sinn mol ghet,

Wa selle Muur im Denke

Garantiert nit hät.

Begriifet doch un denket mit,

ihr lebbet, schaffet nit nu hit,

S goht doch um Zukunft, machet mit.