De Villinger Münschterbrunne (Elisabeth Neugart)


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Am Münschterplatz, eweng verschteckt,

en Kaschte sich gen Himmel reckt.

Isches en Turm, isches e Huus?

Es gucket Liit zum Fenschter nuus.

De Herr Dekan, jetzt saget au,

duet sich e Zigarr schmecke lau.

Bim Roseschtock, wo uffwärts schießt,

e Jungfer iiri Blueme gießt.

Und unne danne, ganz im Schatte,

luuret mii seel zwei dicki Ratte.

Am Erker loehnet on; o jeh,

isch sell jetzt nit de Alt-OB?

Daß ihm joo konn zu nahe kunnt,

wacht nebem seller giftig Hund.

E Büebli pinklet, garnit dumm,

de Modder über d’Ahsel numm.

Und sell jung Päärli uni Hääs

dunkt manchs villiicht eweng kowäs.

En Abtritt giits scheints konn dert dinne.

Die, wo äbs nit vehebe kinne,

leeret de Hafe wie zum Schpaß

zum Fenschter nuus und nab uf d’Gaß.

Zum Glück duet als de Käener triele

und so es Pflaschter suuber schpüele.

Ischs Wasser dert noo luschtig grunne,

häsch gmerkt: Der Kaschte isch en Brunne!!

Dunkt Dich des Ganz eweng vehext:

Uff selle Tafle schtoht de Text.

Wär ’s Hirn zwar willig, d’Auge schwach,

no fallt d’Erklärung freili flach.

Vum Sinn häsch Du konn blasse Dunscht

bim Denkmal der moderne Kunscht.

Dätsch Du jetzt läschtere uni Pause,

guckt mer Dich aa fer en Banause.

Doch ’s Münschter, baut us rote Schtäe,

hät gwiß scho manchi Kunschtwerk gsäeh;

’s word allgemein und au im Bsundere

sich wellwäeg über nint me wundere.