D’Alt-Villingere (Lambert Hermle)

 

 

 

 

 

 

 

 

Guck dr se a, do kasch se säeh,

e Alt-Villingere us näschder Näh,

wi’e se sich so rusbutzt hätt,

lieb un freundli, selli nett.

Glaubsch mer’s, wa se in mr richt –

zmols mach au ich e ander Gsicht.

 

‚S isch als goht ebs i mr iber,

me isch dehom, nint isch mer lieber,

’s Gmüet macht mir grad e Diirle uf

und fihrt mi gradwegs zue’re nuf.

Jetz guck nu, wi’e se sich au freit,

wenn se trait der „Alten“ Kleid.

 

D‘ Goldhub veleiht en edle Glanz,

im Schal vürnehm di’e g’nipfte Frans,

d’wiiß Bändel waihet mengmol luftig,

im Däschle drin isch ’s ällwel duftig.

E Brosch us Granat, de Schurz umbunde,

so zoegt se sich bi Fescht un Feierschtunde.

 

Und grad so g’hert au no dezue wiiße

Schtrimpf un Schnalleschueh.

Un suuber sin, als don se blitze,

a Hals un Händ di’e feine Schpitze.

Se wurd begleitet, gend mol druff aacht,

vo Mannsliet i de Borgertracht.

 

Un des scho sit e baar hundert Johr,

i isere Schtadt, a Tirm un Door,

a Brunne un Bäch, bi Sunn un Schnee,

a iserne Fierdig, mol weniger, mol meh.

Gott meg sie schitze – di’e Trachte-Liet,

hit un morn, zu ällere Ziet.

 

Jetzt a de Fasnet, wenn de Narro strähle goht,

sie als Mäschgerle ihm zur Siete stoht.

Strählt mit unterm Schemmele uf villingerisch,

und näemed woeß wer drunter isch.

Als Troescht no e Schnupfede hinnedri,

so bringt sie sich als Ehredam vum Narro no i.

 

Se traget Tracht mit Schtolz und Würde

un sind fir’s Schtädtle e wahre Zierde.

Fescht schtond se dezue,

sind so demit en wahre Garant für Bruch und Sitt.

Sie schätzet ihre Hoemet und don se so achte.

Lond d’rum au is elle do dännoch „trachte“.