s’ Werners Bildstöckli (Lambert Hermle)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gäh am Weag, s’krumm Ränkli nuff,

z’Villinge im Neihiesle-Wald,

e halb ve’fallenes Bildstöckle stoht,

drin inne e Herrgotts-G’stalt.

 

Vor sellem Bildstöckli haltet a,

d‘ Fuhrliet ewwel, jung un alt,

se faltet d’Händ un bättet dert,

so, wi’es de Bruuch isch halt.

 

Der brave Maa isch dert vor

Johre vum voll g’ladene Wagä keit!

„Loß, li’eber Herrgott,

gib em au si Rueh in Ewigkeit“.

 

D‘ Fuhrliet – wi’e sin se fromm un guet –

des gfallt oem gar eso.

Nu schad‘, dass ’s Stöckli bald keit um,

no bättet kon meh do.

 

Doch welleweag – de keit nit um!

s isch als häb s Oen g’hert:

s Bildstöckle im neie Glanz erstrahlt,

un scho bisch freudig besser belehrt!

 

Pfingsten 2009