Mundartgedichte (Hans Hauser)

Der Leviten dreizehnte Lesung

Los nu! Zersch traisch si uf de Händ

me mont, daß er eu fresse wend.

Zmols findsch du nint meh bsunders dra,

schwätzsch grad no klei weng a si na

und loosch si mootze, gottvesprich,

bisch do, do ’s gäng au uni dich.

Kunsch munnig i di Stubbe rii

und hängsch di Nas i d’Zittig nii,

es Brot isch läb, de Schunke z’räß,

de muulsch weg jedem Hafekäs,

si hät kon reachte Suntig meh,

du lisch dehom ufs Kannepee.

So ka e Wiib nit glückli sii

und kunt no doo en Nochber nii

und duet si klei weng ästemiere,

und kanere e weng flattiere

no hängt si sich a seller na

und du bisch selber schuldig dra.

 

 

Der Stammhalter

Wie hät mer umtuen Sorge ghet,

jetz liit er gsund im warme Bett

und gspürts im Schloof, vu jetzet ab

gilt nu no er und frait si drab.

Jetz bättet und gend zuenim acht

er isch e Stearnli i de Nacht,

amend vu ennedra en Bott.

Schloof, Büebli, waahs und helf der Gott.

De Herrgett woest scho wanner duet,

wa kunt du bisch i siiere Huet

und gohts au mengmol durenand

es feilt ihm koes us siire Hand.